تا پیش از شکل‌گیری تحولات در اندیشه‌های توسعه اقتصادی، تفکر برتر آن بود که یکی از موانع اصلی توسعه و پیشرفت کشورهای توسعه نیافته، نبوده سرمایه است. بنابراین برای برون‌رفت از محرومیت و فقر، تامین مالی و سرمایه‌گذاری ضروری جلو می‌کرد. اما این دور باطل حل‌نشدنی به نظر می‌آمد. از طرفی مطالعه دستاوردهای کشورهایی که از سرمایه‌های کلان (مثل نفت) برخوردار بودند، نشان می‌دهد نه تنها این سرمایه‌ها توسعه‌آفرین نبوده‌اند بلکه پایین‌ترین میزان رشد را در مقایسه با سایر کشورها داشته‌اند. از این‌رو در نظریه‌های جدید تامین مالی خرد، سرمایه شرط لازم است ولی به شدت ناکافی است و لذا بکارگیری سرمایه‌های راکد و اندک جامعه در کنار توانمندسازی، مشارکت دادن، ایجاد اعتماد به نفس و شخصیت دادن به افراد یکی از راهکارهای بهینه است. بنابراین توجه به فرهنگ و روابط اجتماعی در هر جامعه (مانند ارزش‌هایی از جمله قرض‌الحسنه و تامین مالی خرد) برای استفاده از سرمایه‌های راکد امری مهم در نظر گرفته شده است.